2013-03-13
Rok „copyright levies”?

Czy rok 2013 może być rokiem przełomowym dla opłat „copyright levies” (opłat reprograficznych)? Chyba tak, zwłaszcza, że kwestia copyright levies łączy się ściśle z tematem tzw. dozwolonego użytku w prawie autorskim, bowiem opłaty te stanowią swoistą rekompensatę dla twórców za to, że prawo autorskie pozwala na np. dzielenie się zakupioną muzyką lub książką ze znajomymi. Tocząca się dyskusja na temat reformy prawa autorskiego zaczyna się zaś już wyraźnie koncentrować na tej tematyce i nabiera tempa. Z jednej strony rusza kampania „Prawo Kultury”, której przesłanie zawarte jest w trzech hasłach opisujących dozwolony użytek „Mam prawo kopiować książki”, „Mam prawo ściągać filmy”, „Mam prawo dzielić się muzyką”. Z drugiej zaś strony ZAiKS organizuje spotkanie na temat dozwolonego użytku, reklamowane pod hasłem „legalne piratowanie” (wg relacji Krzysztofa Siewicza), a jedna z pisarek piętnuje biblioteki jako instytucję zalegalizowanego okradania twórców przez państwo. Warto trzymać zatem rękę na pulsie i sprawdzać, czy i co nowego pojawiło się w temacie „copyright levies”.

Przede wszystkim należy odnotować pojawienie się opracowania „Opłaty reprograficzne – osobliwości konstrukcji, dylematy praktyki” autorstwa prof. Moniki Dąbrowskiej. Jest to najnowsza pozycja (rok 2012), do której śmiało można się odwoływać jako tzw. literatury przedmiotu. To ciekawe opracowanie ukryte jest w książce pt. „Studia i analizy Sądu Najwyższego. Tom VI” (Lex 2012), pomiędzy rozdziałami o unieważnieniu małżeństwa a prawnoporównawczej analizie problemu dopuszczania pełnomocników procesowych do działania przed sądami najwyższymi, ale warto zadać sobie trud odnalezienia go.

Jednymi z ciekawszych spośród poruszonych zagadnień jest kwestia legitymacji do poboru opłat przez KOPIPOL i SAW Polska Książka. W przypadku drugiej wymienionej organizacji decyzja Ministra Kultury udzielająca jej zezwolenia na zbiorowy zarząd (w bardzo szerokim zakresie - zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi do utworów literackich, naukowych, i publicystycznych, encyklopedycznych na wielu polach eksploatacji) zawiera ciekawe zastrzeżenie o treści: „(… ) w zakresie, w jakim prawa te służą wydawcom”. Powstaje zatem pytanie, czy dotyczy ono wydawców, którzy są pierwotnymi nabywcami praw autorskich czy także takich, którzy są następcami prawnymi autorów?

Autorka omawia orzeczenia sądowe, które zostały wydane na tym tle, w tym (krytycznie) wyrok SN z dnia 19 czerwca 2008 r. ( sygn. V CSK 22/08), w którym Sąd Najwyższy orzekał m.in. na temat zarzutu niezgodności art. 20 ust. 4 pr. aut. z art. 2 Konstytucji, a także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 11 października 2011 r. (sygn. P 18/09). Niezmiernie ciekawa jest także analiza praktyki OZZ dotyczącej pobierania opłat i ich dystrybucji pomiędzy uprawnionych, w tym obszerna, krytyczna analiza działalności KOPIPOLU. Przy okazji autorka polemizuje z poglądami J. Błeszyńskiego dotyczącymi specyfiki prawa OZZ do pobierania opłat oraz sposobu ich podziału.

Na koniec autorka omawia najnowsze orzeczenie SN dotyczące opłat reprograficznych, czyli uchwałę z 26 października 2011 r. (sygn. III CZP 61/11), dotyczącą kwestii, która była już przedmiotem wyroku unijnego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Padawan C-467/08. O ile jednak TS UE uznał za niezgodne z prawem unijnym przepisy krajowe, które obciążają obowiązkiem odprowadzania opłat także te transakcje, w których nabywcą jest osoba prawna, czyli podmiot niekorzystający z wyjątku na rzecz dozwolonego użytku osobistego, to jednak Sąd Najwyższy, któremu zadał podobne pytanie warszawski Sąd Apelacyjny (postanowienie z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. I ACa 123/11), zdecydował się zignorować to orzeczenie i orzekł, iż:

Na podstawie art. 105 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych w związku z art. 20 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 tej ustawy, na producentach, importerach kserokopiarek, skanerów i innych podobnych urządzeń reprograficznych, umożliwiających pozyskiwanie kopii całości lub części egzemplarza opublikowanego utworu, ciąży obowiązek udzielenia właściwej organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi informacji oraz udostępniania dokumentów, dotyczących wszystkich umów sprzedaży tych urządzeń”.

Warto odnotować, że Sąd Apelacyjny, który skierował pytanie do SN, wyraźnie zaznaczył inną możliwość pytając, czy przypadkiem ww. roszczenie informacyjne nie powinno dotyczyć tylko tych transakcji, w których strona kupująca należy do kręgu podmiotów mogących, zgodnie z art. 23 i następne Prawa autorskiego, korzystać z dozwolonego użytku chronionych utworów.

Końcowa konkluzja autorki nie jest zbyt optymistyczna. Uważa ona, że specyfika polskiego systemu zarządzania prawami autorskimi (m.in. nieprzejrzystość, słaby nadzór) w połączeniu z ostatnim orzecznictwem SN odbiegającym od kierunku wytyczonego przez wyrok TS w sprawie Padawan, sprawia, że „[o] tym, jaka będzie przyszłość levies w Polsce, zdecyduje rozwiązanie przyjęte na poziomie unijnym. Dopóki to nie nastąpi, pozostaje jedynie korygowanie anomalii dotychczasowej praktyki”.

Tym bardziej interesująca jest kolejna informacja, której nie powinna umknąć nikomu, kto interesuje się zagadnieniem copyright levies. 31 stycznia 2013 r. powołany przez Komisję Europejską zespół ds. mediacji na temat copyright levies (działającej pod przewodnictwem António Vitorino) opublikował wyniki przeprowadzonych analiz w formie rekomendacji, których wydanie zostało poprzedzone etapem konsultacji.

Wśród rekomendacji szczególnie interesujące są uwagi dotyczące sposobu naliczania opłat. Powinny one obciążać nie importerów i producentów, ale bezpośrednich sprzedawców, przy czym kwota opłaty powinna być widoczna dla nabywcy (byłoby to rozwiązanie podobne do stosowanego w przypadku tzw. opłaty recyklingowej dot. zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego). Autorzy raportu zwracają również uwagę, że obecnie stopniowo odchodzi się od modelu opartego na własności nośników utworów, na rzecz rozwiązań opartych o dostęp (np. streaming). Zjawisko to powinno być uwzględnione w systemie levies, jako że zmniejsza ono liczbę przypadków kopiowania w ramach dozwolonego użytku.

Widać wyraźnie, że Unia pracuje już nad zdecydowaną reformą systemu levies, choć na efekty tych prac pewnie trzeba będzie trochę poczekać. W tak zwanym międzyczasie nie próżnuje jednak Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W sygnalizowanej już przeze mnie sprawie Amazon przeciwko Austro-Mechana (C-521/11) odbyła się nie tylko rozprawa, ale została nawet wydana opinia Rzecznika Generalnego Paolo Mengozzi. Jej treść dostępna jest na razie jedynie w oryginale, czyli po włosku oraz w językach innych, niż język angielski lub polski. Korzystając jednak z dostępnych roboczych tłumaczeń (via IPKat) widać, że Rzecznik wyraźnie opowiedział się za wyłączeniem z opłat reprograficznych transakcji sprzedaży dla osób prawnych, a ponadto stwierdził, że w przypadku, gdy opłata została już uiszczona (w innym kraju), powinna istnieć możliwość żądania zwrotu opłaty uiszczonej w drugim kraju.

Ten ostatni wątek jest szczególnie interesujący, ponieważ koresponduje z rozważaniami zawartymi w wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu. Bardzo jestem ciekaw, jak do tej kwestii podejdzie Trybunał Sprawiedliwości UE, gdyż w Polsce takie podejście skutkowałoby znacznym ograniczeniem pobieranych opłat reprograficznych. Większość urządzeń i nośników objętych opłatami zazwyczaj nie jest produkowana w Polsce, lecz importowana (zwykle) z innego Państwa Członkowskiego UE. Jeśli w takim kraju opłaty reprograficzne zostałyby już pobrane (22 Państwa Członkowskie UE, z wyjątkiem tylko Wielkiej Brytanii, Malty, Cypru i Luksemburga), to polski importer takiego sprzętu nie musiałby już płacić w Polsce, a ściślej – mógłby się ubiegać o zwrot uiszczonej opłaty.

Z niecierpliwością czekam zatem na wyrok Trybunału Sprawiedliwości, o którym z pewnością napiszę, gdy tylko zostanie ogłoszony.

Przede wszystkim należy odnotować pojawienie się opracowania „Opłaty reprograficzne – osobliwości konstrukcji, dylematy praktyki” autorstwa prof. Moniki Dąbrowskiej. Jest to najnowsza pozycja (rok 2012), do której śmiało można się odwoływać jako tzw. literatury przedmiotu. To ciekawe opracowanie ukryte jest w książce pt. „Studia i analizy Sądu Najwyższego. Tom VI” (Lex 2012), pomiędzy rozdziałami o unieważnieniu małżeństwa a prawnoporównawczej analizie problemu dopuszczania pełnomocników procesowych do działania przed sądami najwyższymi, ale warto zadać sobie trud odnalezienia go.

 

Jednymi z ciekawszych spośród poruszonych zagadnień jest kwestia legitymacji do poboru opłat przez KOPIPOL i SAW Polska Książka. W przypadku drugiej wymienionej organizacji decyzja Ministra Kultury udzielająca jej zezwolenia na zbiorowy zarząd (w bardzo szerokim zakresie - zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi do utworów literackich, naukowych, i publicystycznych, encyklopedycznych na wielu polach eksploatacji) zawiera ciekawe zastrzeżenie o treści: „(… ) w zakresie, w jakim prawa te służą wydawcom”. Powstaje zatem pytanie, czy dotyczy ono wydawców, którzy są pierwotnymi nabywcami praw autorskich czy także takich, którzy są następcami prawnymi autorów?

 

Autorka omawia orzeczenia sądowe, które zostały wydane na tym tle, w tym (krytycznie) wyrok SN z dnia 19 czerwca 2008 r. ( sygn. V CSK 22/08), w którym Sąd Najwyższy orzekał m.in. na temat zarzutu niezgodności art. 20 ust. 4 pr. aut. z art. 2 Konstytucji, a także wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 11 października 2011 r. (sygn. P 18/09). Niezmiernie ciekawa jest także analiza praktyki OZZ dotyczącej pobierania opłat i ich dystrybucji pomiędzy uprawnionych, w tym obszerna, krytyczna analiza działalności KOPIPOLU. Przy okazji autorka polemizuje z poglądami J. Błeszyńskiego dotyczącymi specyfiki prawa OZZ do pobierania opłat oraz sposobu ich podziału.

 

Na koniec autorka omawia najnowsze orzeczenie SN dotyczące opłat reprograficznych, czyli uchwałę z 26 października 2011 r. (sygn. III CZP 61/11), dotyczącą kwestii, która była już przedmiotem wyroku unijnego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie Padawan C-467/08. O ile jednak TS UE uznał za niezgodne z prawem unijnym przepisy krajowe, które obciążają obowiązkiem odprowadzania opłat także te transakcje, w których nabywcą jest osoba prawna, czyli podmiot niekorzystający z wyjątku na rzecz dozwolonego użytku osobistego, to jednak Sąd Najwyższy, któremu zadał podobne pytanie warszawski Sąd Apelacyjny (postanowienie z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. I ACa 123/11), zdecydował się zignorować to orzeczenie i orzekł, iż:

 

„Na podstawie art. 105 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych w związku z art. 20 ust. 1 pkt 2 i ust. 5 tej ustawy, na producentach, importerach kserokopiarek, skanerów i innych podobnych urządzeń reprograficznych, umożliwiających pozyskiwanie kopii całości lub części egzemplarza opublikowanego utworu, ciąży obowiązek udzielenia właściwej organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi informacji oraz udostępniania dokumentów, dotyczących wszystkich umów sprzedaży tych urządzeń”.

 

Warto odnotować, że Sąd Apelacyjny, który skierował pytanie do SN, wyraźnie zaznaczył inną możliwość pytając, czy przypadkiem ww. roszczenie informacyjne nie powinno dotyczyć tylko tych transakcji, w których strona kupująca należy do kręgu podmiotów mogących, zgodnie z art. 23 i następne Prawa autorskiego, korzystać z dozwolonego użytku chronionych utworów.

 

Końcowa konkluzja autorki nie jest zbyt optymistyczna. Uważa ona, że specyfika polskiego systemu zarządzania prawami autorskimi (m.in. nieprzejrzystość, słaby nadzór) w połączeniu z ostatnim orzecznictwem SN odbiegającym od kierunku wytyczonego przez wyrok TS w sprawie Padawan, sprawia, że „[o] tym, jaka będzie przyszłość levies w Polsce, zdecyduje rozwiązanie przyjęte na poziomie unijnym. Dopóki to nie nastąpi, pozostaje jedynie korygowanie anomalii dotychczasowej praktyki”.

 

Tym bardziej interesująca jest kolejna informacja, której nie powinna umknąć nikomu, kto interesuje się zagadnieniem copyright levies. 31 stycznia 2013 r. powołany przez Komisję Europejską zespół ds. mediacji na temat copyright levies (działającej pod przewodnictwem António Vitorino) opublikował wyniki przeprowadzonych analiz w formie  rekomendacji, których wydanie zostało poprzedzone etapem konsultacji.

 

Wśród rekomendacji szczególnie interesujące są uwagi dotyczące sposobu naliczania opłat. Powinny one obciążać nie importerów i producentów, ale bezpośrednich sprzedawców, przy czym kwota opłaty powinna być widoczna dla nabywcy (byłoby to rozwiązanie podobne do stosowanego w przypadku tzw. opłaty recyklingowej dot. zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego). Autorzy raportu zwracają również uwagę, że obecnie stopniowo odchodzi się od modelu opartego na własności nośników utworów, na rzecz rozwiązań opartych o dostęp (np. streaming). Zjawisko to powinno być uwzględnione w systemie levies, jako że zmniejsza ono liczbę przypadków kopiowania w ramach dozwolonego użytku.

Widać wyraźnie, że Unia pracuje już nad zdecydowaną reformą systemu levies, choć na efekty tych prac pewnie trzeba będzie trochę poczekać. W tak zwanym międzyczasie nie próżnuje jednak Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W sygnalizowanej już przeze mnie sprawie Amazon przeciwko Austro-Mechana (C-521/11) odbyła się nie tylko rozprawa, ale została nawet wydana opinia Rzecznika Generalnego Paolo Mengozzi. Jej treść dostępna jest na razie jedynie w oryginale, czyli po włosku oraz w językach innych, niż język angielski lub polski. Korzystając jednak z dostępnych roboczych tłumaczeń (via IPKat) widać, że Rzecznik wyraźnie opowiedział się za wyłączeniem z opłat reprograficznych transakcji sprzedaży dla osób prawnych, a ponadto stwierdził, że w przypadku, gdy opłata została już uiszczona (w innym kraju), powinna istnieć możliwość żądania zwrotu opłaty uiszczonej w drugim kraju.

Ten ostatni wątek jest szczególnie interesujący, ponieważ koresponduje z rozważaniami zawartymi w wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu. Bardzo jestem ciekaw, jak do tej kwestii podejdzie Trybunał Sprawiedliwości UE, gdyż w Polsce takie podejście skutkowałoby znacznym ograniczeniem pobieranych opłat reprograficznych. Większość urządzeń i nośników objętych opłatami zazwyczaj nie jest produkowana w Polsce, lecz importowana (zwykle) z innego Państwa Członkowskiego UE. Jeśli w takim kraju opłaty reprograficzne zostałyby już pobrane (22 Państwa Członkowskie UE, z wyjątkiem tylko Wielkiej Brytanii, Malty, Cypru i Luksemburga), to polski importer takiego sprzętu nie musiałby już płacić w Polsce, a ściślej – mógłby się ubiegać o zwrot uiszczonej opłaty.

Z niecierpliwością czekam zatem na wyrok Trybunału Sprawiedliwości, o którym z pewnością napiszę, gdy tylko zostanie ogłoszony.




Dodaj komentarz
Nick/Pseudonim
WWW
Treść
Subskrybuj

Powiadamiaj mnie o nowych komentarzach do tego artykułu
E-mail (ukryty)


Dzieje się

Mamy przyjemność być patronem ogólnopolskiego konkursu "IP Challenge", mającego na celu wyłonienie studentów o największej wiedzy z zakresu prawa własności intelektualnej.

Więcej o konkursie »

Bądź na bieżąco

Możesz zaprenumerować ten blog. Wpisz adres e-mail, a powiadomienie o nowym wpisie dostaniesz na swoją skrzynkę. 


O serwisie

Zwięźle i praktycznie o nowych technologiach oraz prawie własności intelektualnej i jego zastosowaniu w sieci.

O autorach
Prawo konsumenckie
Ostatnie komentarze
Notariusz Szamotuły komentuje Aplikacja i strona to nie wszystko
Archiwum
2018
Tagi
prawo autorskie (33)e-commerce (20)Internet (18)artykuły prasowe (18)Nowe prawo konsumenckie (17)
naruszenie prawa w internecie (14)orzecznictwo TSUE (13)konsumenci (13)cloud computing (12)znaki towarowe (11)regulaminy (11)e-handel (11)opłaty reprograficzne (11)sklep internetowy (11)e-sklep (11)dane osobowe (11)licencje (10)Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (10)orzecznictwo sądów polskich (10)numer IP (10)e-sprzedaż (9)webinarium (8)własność intelektualna (8)klauzule abuzywne (8)sprzedaż w internecie (8)handel elektroniczny (8)bezpieczeństwo danych (7)identyfikacja po numerze IP (7)linkowanie (7)opłaty od urządzeń i czystych nośników (7)copyright levies (7)prawo europejskie (7)udostępnianie danych osobowych (7)informatyka śledcza (7)hosting provider (6)sprawy sądowe (6)nowe technologie (6)dyrektywy (6)licencja (6)utwory (6)TSUE (6)oprogramowanie (6)odpowiedzialność host provider'ów (6)identyfikacja sprawcy w internecie (6)Znalezione Polubione (6)platforma ODR (5)kopia (5)embeding (5)prawnicy (5)prawo konsumenckie (5)umowy prawnoautorskie (5)forum internetowe (5)service provider (5)dowody (5)poufność (5)orzeczenia (5)technologie (5)spory konsumenckie (5)dozwolony użytek (5)embedding (5)retencja danych (4)wyszukiwarka (4)użytek prywatny (4)prawa pokrewne (4)chmura (4)reklama (4)rozpowszechnianie (4)ustawa o świadczeniu usług drogą elektroniczną (4)dane (4)telekomunikacja (4)program komputerowy (4)copyrights (4)embedowanie (4)ADR (4)dokumenty elektroniczne (4)bazy danych (4)zamówienia publiczne (4)sprzedaż (4)utwór (4)blockchain (4)embed (4)usługi świadczone drogą elektroniczną (4)umowy prawno-autorskie (4)linking (4)autorskie prawa majątkowe (4)wyczerpanie prawa (4)treści (3)bitcoin (3)ochrona baz danych (3)utwory przyszłe (3)EuroZamowienia.pl (3)monitorowanie treści (3)hosting (3)Oracle (3)umowy o przeniesienie praw autorskich (3)domeny (3)art. 14 uśude (3)monitorowanie użytkowników (3)baza danych (3)ryzyka cloud computing (3)Usedsoft (3)inwigilacja w sieci (3)sprzedaż programu (3)link (3)sklepy internetowe (2)RODO (2)dyrektywa o handlu elektronicznym (2)przeniesienie autorskich praw majątkowych (2)NDA (2)naruszenia praw autorskich (2)Uber (2)Chambers & Partners (2)prawa autorskie do strony (2)Google (2)tajemnica przedsiębiorstwa (2)zakupy internetowe (2)legalny użytkownik (2)strona internetowa (2)kancelaria prawna (2)LegalTech (2)wiarygodna wiadomość (2)koszt retencji danych (2)ukierunkowana (2)promocja (2)Facebook (2)prawa producentów fonogramów (2)metawyszukiwarki (2)licencja pudełkowa (2)varia (2)ankiety online (2)GIODO (2)SaaS (2)UOKiK (2)internet rzeczy (2)Platformy internetowe (2)SABAM. Scarlet Extended (2)umowa o zachowaniu poufności (2)aplikacje mobilne (2)spory transgraniczne (2)dyrektywa 2001/29 (2)usługi prawne (2)cookies (2)Svensson (2)organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi (2)FinTech (2)nadania (2)dyrektywa w sprawie ochrony programów komputerowych (2)sztuczna inteligencja (2)dystrybucja (2)audyt oprogramowania (2)prawo angielskie (2)cloud computing dla prawników (2)administrator forum internetowego (2)ukierunkowane (2)udostępnianie utworu (2)metawyszukiwarka (2)reklamacje (2)właściwości pliku (2)blog (2)cyberbezpieczeństwo (1)korzystanie z dzieła w domenie publicznej (1)e-discovery (1)partnerstwo innowacyjne (1)QC Leisure (1)Pinckney C-170/12 (1)Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (1)ochrona dóbr osobistych (1)Google Reader (1)konkurs w internecie (1)zmowy przetargowe (1)mechanizm opt-out (1)public viewing (1)dyrektywa 2009/24 (1)trade secrets (1)rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1)OHIM (1)ochrona wizerunku (1)Aula Polska (1)odtwarzanie muzyki w miejscach publicznych (1)odpowiedzialność pośredników (1)rejestracja domen (1)prawo do nadań (1)kwalifikowany certyfikat (1)nadawcy radiowi i telewizyjni (1)trwały nośnik (1)ICANN (1)wprowadzenie do obrotu (1)BSA (1)ograniczenia przeniesienia praw (1)plagiat ukryty (1)WIPO (1)ustawa z dnia 18 września 2001 r. o podpisie elektronicznym (1)Europejski Trybunał Praw Człowieka (1)operatorzy witryn indeksujących (1)aplikacja mobilna (1)plagiat (1)wspólnotowy znak towarowy (1)smart contracts (1)gry hazardowe (1)podpis elektroniczny (1)umowy na odległość (1)druk 3D (1)serwis społecznościowy (1)adaptacje filmowe utworów (1)patent (1)Jednolity rynek cyfrowy (1)koszty cloud computing (1)BYOD (1)ustawa inwigilacyjna (1)dostawcy usług cyfrowych (1)patenty (1)geoblokowanie (1)pobranie (1)właściwość sądu (1)odpowiedzialność za szkody (1)operator usług kluczowych (1)dyrektywa 2011/77/UE (1)screening (1)klasyfikacja nicejska (1)Coditel no. 1. (1)stosowne wynagrodzenie (1)jurysdykcja (1)baza EBD (1)Royal Wedding (1)sprzedaż serwisu (1)usługi dotyczące opakowań z cudzym znakiem (1)ambush marketing (1)domena publiczna (1)non disclosure agreement (1)startup (1)Murphy (1)Creative Commons (1)Coty Germany C-360/12 (1)EUIPO (1)ochrona prywatności (1)prawo właściwe (1)prawa do fotografii produktów (1)czytnik (1)odbiorniki RTV w pokojach hotelowych (1)monitoring internetu (1)transmisja (1)Pez Hejduk (C-441/13) (1)YouTube (1)ochrona opisów produktów (1)kwalifikowany podpis elektroniczny (1)alternatywne metody rozstrzygania sporów (1)sunrise period (1)podatki (1)statystyka (1)Unijne rozporządzenie nr 2015/2424 (1)zasady etyki (1)synchronizacja (1)korzystanie z utworów w postępowaniach sądowych (1)certyfikat (1)social media (1)usługi płatnicze (1)plagiat jawny (1)unijny znak towarowy (1)ethereum (1)loterie (1)podpis elektroniczny weryfikowany kwalifikowanym certyfikatem (1)wiarygodne zawiadomienie (1)sieci peer-to-peer (1)UKE (1)egzemplarz (1)Procurement Explorer (1)Dostawcy treści online (1)fan page (1)bring your own device (1)prawo odstąpienia (1)ustawa o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa (1)ACTA (1)artystyczne wykonanie (1)cross-border portability (1)MS Word (1)tłumaczenie (1)Proseed (1)nowa ustawa (1)samochody autonomiczne (1)usługi cyfrowe (1)prawa artystów wykonawców (1)eksport danych (1)Deutsche Grammophon (1)domena krajowa (1)artificial intelligence (1)
więcej...
Poznaj inne nasze serwisy

Blog EuroZamowienia.pl
Blog kodeksWpracy.pl
Blog PrawoMówni.pl
Blog PrzepisNaEnergetyke.pl
Blog LepszaTaktyka.pl

Ta strona internetowa używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych oraz dla prawidłowego funkcjonowania strony. Każdy może zaakceptować pliki cookies albo poprzez ustawienia przeglądarki lub wyrażenie zgody poniżej. Możliwe jest także wyłączenie cookies poprzez ustawienia przeglądarki, dzięki czemu nie będą zbierane żadne informacje. Dowiedz się więcej w naszej polityce prywatności.



Akceptuję